Browsing Tag

de50plusmeisjes

Gezien & Gelezen Persoonlijk & Intiem

zo maar wat gedachten

7 april 2015

Getriggerd door Late Night

Gisteravond in Late Night interviewde Umberto Tan twee “YouTube-sensaties”: Mert Ugurdiken en Kelvin Boerma. Beiden hebben een zeer succesvol eigen You Tube kanaal. Marokkaan Mert figureert daarin als Mertabi. Hij maakt sketches, die echt heel humoristisch zijn: https://www.youtube.com/user/Realiteittijd.

Kelvin runt TheKelVlog (https://www.youtube.com/user/TheKelvlog) en vormt bovendien samen met Peter de Harder het Youtube filmduo de Cinemates (https://www.youtube.com/user/tc).

Onlangs werd bekend dat mediabedrijf Endemol een online reality serie gaat introduceren over de Cinemates. Het is een initiatief van de nieuwe Nederlandse tak van het wereldwijde merk Endemol Beyond, waarmee de producent zich toelegt op online video.

Zo maar wat gedachten, getriggerd door Cinemates

You Tube sterren nemen een enorme vlucht.

Die Cinemates hebben zelfs een webshop met Cinemates-merchandise.

Zo maar wat gedachten, getrieerd door Cinemates

Ambitie

Als ik zoiets zie, dan wordt ik zoooo ambitieus. Dan zou ik dat ook willen. Een eigen You Tube kanaal met de 50plusmeisjes.

Het zijn allemaal 20-gers die zo’n succesvol kanaal runnen, een enkele 30-ger en 40-ger daargelaten. De 50plusser is in geen velden of wegen te bekennen.

Zou er een markt zijn? Zou je 50plus meisjes -en 50plus jongens for that matter- verslaafd kunnen krijgen aan zo’n medium? Elke dag een videootje kijken. En chagrijnig worden als er geen videootje is, of als je het om de een of andere reden moet missen die dag?

Ik moet dat eens onderzoeken, het online gedrag van 50plussers.

Maar ja ik moet/wil zoveel.

Vooral met mijn website de50plusmeisjes. Meer posten, meer lezers bereiken.

Daarom dacht ik, ik begin maar eens met wat gedachten. Gedachten zoals die bijvoorbeeld bij mij opkomen als ik naar Late Night van Umberto Tan kijk.

Overigens ben ik helemaal niet zo’n fan van Late Night. Toch net te gladjes en te oppervlakkig.

Geef mij Pauw maar

Zo maar wat gedachten getriggerd door Late Night. Maar Pauw is beter.

Zoals hij afgelopen woensdag (1 april 2015) Shabir Burhani (alias Maiwand Al-Afghani) doorprikte. Meesterlijk. Aanleiding was het opheffen van de bankrekening van Burhani, omdat hij meerdere keren op ‘discutabele wijze’ in de publiciteit is gekomen. Wat een gladjanus die Burhani. Heel gedistingeerd sprak Pauw uit wat (hoop ik) een ieder dacht. “We hebben hier een poseur aan tafel”. Hij kwam wellicht een tikkeltje arrogant over, maar volgens mij is dat de façade waarachter hij zijn walging voor dit soort sujetten weet te verbergen.

Maar ik dwaal af. Dat heb je zo met ‘gedachten’. Net als in het actieve leven is het ook in de wereld van de gedachten soms moeilijk om gefocust te blijven. En dat schijnt er als je ouder wordt niet beter op te worden. Mmmm.

Mijn focus moet zijn: meer bloggen. Ik red dat niet met alleen maar doorwrochte stukken. Ik moet mijzelf aanleren makkelijker te kunnen/te durven posten. Dus ook zomaar wat gedachten.

Zo maar wat gedachten voor mijn blog. Met Elja Daae als mijn grote voorbeeld.

Elja Daae mijn grote voorbeeld met haar dagelijkse blogpost

Mijn grote voorbeeld is Elja Daae. Op haar site http://www.eljadaae.nl blogt ze elke dag. Elke dag! Al jarenlang!

Ze blogt over wat haar bezighoudt, zonder commerciële agenda. Altijd heeft ze een ‘boodschap’ die ik wil horen. Dagelijks lees ik haar post en nagenoeg dagelijks weet zij mij even aan het denken te zetten. Zo knap!

De 50plusmeisjes in een nieuw jasje

Ondertussen zit ik niet stil. As we speak laat ik een logo ontwerpen en ben ik op zoek naar een nieuw template (een nieuwe lay out) voor de website.

nieuw logo voor de50plusmeisjes

En, last but not least: ik heb iemand gevonden, die me gaat helpen met het inrichten van die template. En als troubleshooter.

De 50plusmeisjes anno nu, heb ik zelf in elkaar gefrommeld. Met behulp van internetadviezen en tutorials op You Tube. Zo ben ik veel wijzer geworden, dan ik een jaar geleden was. Toen wist ik niets van Fracebook, Twitter, bloggen. Nou ja, ik wist dat het bestond, maar “that was all folks”.

Grenzen

grens

Deze self made woman loopt nu tegen grenzen aan. Net als ik denk dat alles op de website naar behoren draait, vallen er ineens functionaliteiten als ‘archief’ en ‘abonneren’ uit. Hoe dat op te lossen is me een ra ra raadsel. Misschien dat het zou lukken als ik er uren aan zou spenderen. Maar dat wil ik niet. Ik wil posten.

En gelezen worden.

Vandaar deze post met zo maar wat gedachten.

Jammer alleen dat ik van die gedachten om 6.15 uur in de ochtend wakker word, terwijl de wekker op 7 uur staat. Toch maar er uit om mijn hersenspinsels op te schrijven. Doe ik dat niet, dan gaan ze zeker op in de vergetelheid en zonder discipline wordt het natuurlijk nooit wat met die website van me….

 

 

Persoonlijk & Intiem

ZOON. Afgestudeerd aan HKU, Als acteur de toekomst in

1 juli 2014
Hi was keyser ende coninc mede
Hoort hier wonder ende waarheden
Zoon Bas Zemering, acteur

Zoon Bas Zemering, acteur

geslaagd: BA (Hons)

Yes! Geslaagd. Mijn zoon is Bachelor of Theatre in Acting. “With Honours”. Twee maal heb ik de afstudeervoorstelling gezien van de HKU studenten van het ‘jaar 2014’ . Tien jonge mensen die zich de lurven uit het lijf spelen. Karel ende Elegast was het vertrekpunt. Van slaafs volgen van de middeleeuwse tekst en dito plot is geen sprake. Moedig om dat los te laten. Op de planken staat een hechte groep die laat zien waar het verhaal van Karel ende Elegast hen al improviserend toe heeft verleid.

Het moment vlak voordat een voorstelling begint vind ik magisch. Het wordt langzaam stil. Een gevoel van verwachting sluipt de zaal binnen.

Op het pikdonkere podium schuifelen tien figuren tevoorschijn. Eerst hoor je alleen dat geschuifel. Dan verschijnt er beeld. Het wordt langzaam lichter. Ze zijn gekleed in van alles en nog wat. In het zwart met hier en daar blote huid. Die huid lijkt lichtgevend in het halfduister. Allemaal zijn ze op blote voeten, op één speler na. Zij draagt sneakers. Waarom? Krijgt dat nog een betekenis in het stuk? Je hoort het de zaal denken.

Karel en de Elegast

De 12de eeuwse ridderroman Karel ende Elegast „munt uit door de strakke compositie, de sobere verhaaltrant en de overtuigende psychologie: de reacties van de diverse personen zijn steeds verantwoord en volkomen menselijk.” Met dank aan mijn oude ‘Lodewick’ die ik al decennialang met me meesleep, verschenen in mijn geboortejaar nota bene. (H.J.M.F. Lodewick, Literatuur Geschiedenis en Bloemlezing, 1958, blz. 20).

Het verhaal van Karel en de Elegast wordt vertelt in 1349 versregels in gepaard rijm (aabbcc). Het is ook nu nog opmerkelijk goed te lezen en te begrijpen. Karel krijgt van een engel het bevel om uit stelen te gaan. Na een heftige discussie met „D’engel vanden paradise” -waarom zou hij uit stelen gaan; hij is immers al rijk- geeft de godvruchtige edelman gehoor aan het bevel.

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, maar uiteindelijk vallen de puzzelstukjes in elkaar. Door te gehoorzamen ontsnapt Karel aan een voortijdige dood.

onvoorwaardelijk vertrouwen

Bottom line is het onvoorwaardelijk vertrouwen in God. Raar eigenlijk dat God de opdracht geeft om uit stelen te gaan. God draagt de mens op het kwade te doen. De goede mens Karel geeft daaraan gehoor en wordt beloond met behoud van zijn leven. Zoveel vertrouwen, wie heeft dat nog? Dat is niet meer van deze tijd. Tegenwoordig neem je zo snel mogelijk je eigen verantwoordelijkheid.

stemmen in je hoofd

Luisteren naar ‘stemmen in je hoofd’ is een ziekte. Iemand met pedofiele neigingen zei eens tegen me, dat hij gedreven werd door een entiteit die bezit van hem had genomen. Niet zijn schuld dus, niet zijn verantwoordelijkheid, hij kon het niet helpen. Grande eigen-verantwoordelijkheid-verdwijn-truc.

passie

Wonderbaarlijk hoe die zoon van mij mensen voor zich in kon nemen en tegelijk bij iedereen altijd weer de rode knop wist te vinden. Zo vaak tot alle goodwill bijna verdwenen was. Bijna, maar nooit helemaal. Wonderbaarlijk hoe je toch in hem bleef geloven.

Diep in ons hart willen de meesten van ons hun medemens oneindig veel kansen blijven geven. Je moet het wel erg bont maken, wil je tot outcast worden verklaard. Dat is de veerkracht van de mens als sociaal wezen. In de prehistorie kon je elkaar niet ontlopen. Zat je gevangen in elkaars sociale context. Je moest toch weer met elkaar op jacht en door één deur (of waren die er nog niet?).

Tegenwoordig is de wereld je woning. Ontspannen is altijd mogelijk. Toch blijkt het vaak moeilijk om uit je eigen kringetje te komen. Voor crimineeltjes die op het rechte pad willen komen en blijven is ‘blijven hangen in de groep’ de grootste valkuil.

Zoon B. heeft geluk gehad. Hij had een passie: THEATER. Dat was zijn drijfveer om de HAVO te halen; toegangspoort tot de Toneelschool. En wel de enige drijfveer, want school was saai en saai was de grootste vijand. Klasgenoten waren onvoorspelbaar en ook dat was een grote vijand.

Hoeveel labels zijn er niet op dat jong geplakt. En op mij natuurlijk.

wonder ende waarheden

Wonder ende waarheden: 100% van toepassing op het jonge leven van zoon B. Wat een weg zijn we gegaan. Die zoon van mij en ik.

Nooit ging ik voor het slapen gaan nog kijken in zijn kamer (stel je voor dat hij wakker werd). Maar op die avond deed ik het toch. Onbewust, ongemerkt stond ik ineens in zijn slaapvertrek. Geleid door een „engel vanden paradise”?

Ik stapte in de auto en reed random wat rond tot ik hem ineens naast me zag. Samen met wat vriendjes fietste hij baldadig door de stad. Ik nam gas terug en deed het raampje open. Hij draaide zijn hoofd naar opzij, zag me en zei: „ok jongens, mijn moeder is er, ik moet naar huis”. En dat deed hij dan ook braaf. Hilarisch eigenlijk, nu ik erop terugkijk.

Je was een vat vol tegenstrijdigheden. Vol bravoure. Altijd als eerste van de klas een spreekbeurt houden, nooit verlegen. Maar niet te bewegen om een circustent binnen te gaan. En zoooo bang om op school de trap te beklimmen die naar de nog onbekende eerste verdieping leidde.

diploma-uitreiking

Daar zat ik dan bij je diploma uitreiking. Weerbarstig wordt je genoemd. En briljant, briljant. Fucking briljant. „Pang”…zegt het in mij. „Ja”. „Yes!.”

Geen Himmelhoch jauchzen zoals ik had verwacht. Nee alleen Pang…… Ja…Yes! Ik wist het. Het komt je rechtmatig toe. Zoiets.

Toeschouwer ben ik geworden. Geen deelnemer meer.

vertrouwen

Tot deze week opereerde je nog veilig, binnen de muren van een school. Ik kende de school. Wist de lokalen. Wist het Akademietheater te vinden. Het adres stond in het geheugen van mijn navigatiesysteem. Ik herkende je leraren. Volgde de ontwikkeling van je klasgenoten.

Nu gaat die deur dicht. Achter jou. Achter mij.

Welke weg of wegen ga je nu bewandelen? Welke verhalen zullen het boek van je leven gaan vullen? Ik zal ze moeten lezen op de Facebookpagina’s van je vrienden. Op jouw Facebook krijg ik -‘de moeder’- vooralsnog geen toegang.

Natuurlijk leer je als moeder je kind kennen. Maar maak niet de vergissing te denken dat je je kind door en door kent.

Gelukkig is er dan de hand van god, de leidende engel ofwel de moederlijke intuïtie. Ik heb geleerd daar feilloos op te vertrouwen.

Nu nog vertrouwen in de toekomst.

Links

www.hku.nl/

http://www.hku.nl/web/Opleidingen/Theater/Acting.htm

Gedicht

zoon

ach kindje
ach kindje
och kind

spleetogen tegen ’t licht
oneindig lief gezicht

ach ventje
och ventje

vent

weet ik wie je was
weet ik wie je bent

BA (Hons)
with honours
voor jou
voor mij

weerbarstig briljant
briljant weerbarstig

in je kielzog
maalstroom
draaikolk

net niet
kopje onder

Heldinnen & Other Animals

Mijn demente moeder wordt geweldig verzorgd in verpleeghuis

22 juni 2014
in het verpleeghuis
kantelde het beeld
verzorgers van mijn moeder
wat zijn jullie lief

moeder, echtgenote, dochter

Ik, 56-jarig 50plusmeisje, ben een gelukkig getrouwde werkende moeder met een studerende zoon, een nog thuiswonende puberdochter en een demente moeder.

Herkenbaar?

Deze week is mijn mammie 89 jaar geworden. Ze heeft al jaren afasie.

Geen woord meer mee te wisselen.

Kent ze me nog?

Maandenlang heeft ze hartverscheurend gehuild. Tranen drupten op de vloer.

Tegenwoordig bijna niet meer.

Ik weet eigenlijk niet wat dat met me gedaan heeft. Nog geen plek gegeven?

Ik weet wel dat ik hier niet op voorbereid was.

mama, jij was ook moeder, echtgenote en dochter

Mama zwom elke week. Ze was het oudste lid van de sportschool.

Ging op een debat club en op Engelse conversatieles. En dat terwijl ze ook zonder afasie geen prater was.

Ze verzamelde ordners vol knipsels over gezonde voeding. Over apparaten en preparaten die haar ouderdomshandicaps konden verminderen.

Wat de dokter van de Telegraaf te zeggen had over macula degeneratie of de allerlaatste vernieuwingen op het gebied van gehoortoestellen: mijn moeder was ervan op de hoogte.

mijn demente moeder wordt nu verzorgd in een verpleeghuis

Nu loopt ze krom (nooit gedacht!) en schuifelt wat door de gangen.

Ze heeft een lieve echtgenoot/broer opgedaan in het verpleeghuis.

Wout is nooit ver weg en houdt een oogje op haar.

„Waar ga je met haar naar toe, ik vertrouw je voor geen cent” zegt hij tegen echtgenoot B. als hij met mama richting lift gaat.

Ik loop mijn moeders kamer binnen en daar staat hij in zijn luier met zijn broek op de knieën.

Hij is lief voor haar. Als ik mama terugbreng van weggeweest lichten zijn ogen op.

Hij aait over haar hand. „Liefde voor het leven” zegt hij dan „en misschien wel meer”.

Soms is zij zijn zus, soms zijn overleden vrouw. Maakt niet uit….het is fijn om te zien dat er ook in deze schemerwereld diep menselijk contact kan zijn.

verpleeghuispersoneel: chapeau!

En bijna altijd is Marja er, de verzorgende van „Fresialaantje”.

Mensen zoals Marja en haar collega’s kende ik niet. Ik wordt zo blij van hen.

Een bewoner onder de poep, zij draaien er hun hand niet voor om. Als het moet gewoon twee keer per dag ff onder de douche.

Nog nooit iemand overdag in pyjama gezien.

In de huiskamer met open keuken wordt elke dag vers gekookt.

Met dank aan de bezorgdienst van AH.

Link

Verpleeghuis Hoge Veld: http://www.wzh.nl/hogeveld?gclid=CNOCldikjb8CFUMUwwodFQ8AvQ

Gedicht

mama

mijn hoofd in je schoot
over je schouder, gezicht in je nek
transpiratielucht van fris en jong en energiek

wat ben je lief
wat ben je mooi
iedereen kijkt naar je

ik hef mijn hoofd, kijk naar je omhoog

oneindige gang met murmelende wezens
handen wrijven langs de wand
spruitjeslucht is er heilig bij

in je kamer
komt me tegemoet

daardoorheen breekt bleek
fris en jong en energiek

Gedicht Heldinnen & Other Animals

Oma

1 juni 2014
mijn oma toen ze jong was
oude oma altijd 16
en niet eens dement
lieve oma altijd 16
ook als je over de 80 bent

toen ik 16 was sprak ik met mijn oma over oud worden

Toen ik ongeveer 16 jaar was sprak ik met mijn Oma over oud worden. “Het is zo gek” zei ze.

„Kijk naar mijn handen. Die zijn meer dan 80 jaar oud. Maar van binnen ben ik net als jij nog dat meisje van 16. Altijd gebleven. Er verandert niet zoveel aan je wezen, aan je karakter, aan je kern. In het diepst van je gedachten blijf je het meisje dat je was”.

Daarbij keek ze me doordringend aan. Die blik en haar woorden herinner ik me tot op de dag van vandaag.

nu ben ik zelf 55

55 ben ik nu.

Ik kijk naar mijn handen en inderdaad, die zijn 55.

Ik kijk in de spiegel en ben tevreden over wat ik zie.

Mij geef je geen 55. Toch?

Weinig rimpels met wat genetische hulp en een kleine ingreep aan het ooglid.

ik moet keuzes maken

50plusmeisje in MG

Nu staat dit meisje voor keuzes.

Een echte dame. Haartjes op chic

De kleurrijke bohémienne. Een springerige knot.

De slons. Makkelijk gekleed, niets dat knelt. Het haar met een elastiekje in een staartje.

Dit meisje is grillig en natuurlijk lekker wispelturig.

Mijn outfit hangt af van mijn stemming.

En natuurlijk ’the occasion’. Always dress for the occasion. Dress to impress.

Maar wees gewaarschuwd: nooit TE JONG!

Ik kan me van binnen dan wel 16 voelen. Aan de buitenkant ben ik dat niet. Hoe match ik dat?

en jullie?

Hoe doen jullie dat?

Mijn mede 50plusmeisjes?

gedicht

Oma

jij aan het einde
ik aan het begin

twee parallelle lijnen
die elkaar snijden

een toekomstbeeld
en levende herinnering